خاطرات شیرین انقلاب

حقیقت و حقانیت حرکت اصیل انقلاب اسلامی که بر محور شعار استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی ایران، رهبری بی بدیل امام امت، ایثارگری شهدای گرانقدر انقلاب اسلامی و حضور یکپارچه ملتی رشید و آگاه در صحنه مبارزه با وابستگی و استبداد رژیم ستمشاهی شکل گرفت و در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید، چندان روشن و درخشان بوده و هست که گمان نمی رود هیچ پیرایه و زنگاری چهره آن را مخدوش و خاطرات شیرین و شعف آور آن را از دلها مردم بزداید.

به گزارش سایت خبری مدآرا: کمال الدین پیر مئوذن نمانیده دور نهم مجلس در یادداشتی نوشت:اینجانب نیز همچون سایر اقشار مردم رشید ایران اسلامی، خاطرات خوب و شیرینی از انقلاب عظیم و شکوهمند اسلامی دارم.کلاس های درس دبیرستان صفوی اردبیل را تعطیل کرده و به اتقاق دانش آموزان سایر واحدهای آموزشی اردبیل در سطح شهر راهپیمایی کرده و تظاهرات خیابانی با حضور پر رنگ جوانان،همه روزه،از همان هفته دوم مهر ماه سال ۱۳۵۷، راه می انداختم.

در قالب نوشتن تکلیف درس انشأ، شاه را یزد زمان توصیف کرده بودم که انشای اینجانب را معلمی ساواکی، تحویل ساواک کرده بود و بخاطر همان انشای شجاعانه و صریح و نیز راه اندازی دستجات راهپیمایی و شعارچی راهپیمایان و… مورد تعقیب ساواک اردبیل بودم و بدانجهت شبانه با اسم مستعار به تهران فرار کرده و در راهپیمایی های بزرگ تهران شرکت می کردم و پس از فرار شاه از ایران به شهر اردبیل برگشتم.

در راه اندازی دستجات عزاداری ماه محرم و شعار دهی علیه یزید زمان، شاهنشاه آریا مهری(عاری از مهری)، نقش بسزای داشتم و در اربعین آن سال، اسامی انقلابی و مردمی، برای خیابانهای سطح شهر نامگذاری و شخصا نسبت به نصب آن در سطح خیابان ها با همراهی دوستان، اقدام لازم با تشویق و تحسین راهپیمایان بزرگ یوم اربعین اردبیل بعمل آوردم.

در مساجد میرزا علی اکبر و میر صالح و … پای منبر شادروان آیت ا… مروج و آیت ا… مسایلی می نشستیم و پس از اتمام سخنرانی های شجاعانه، آن سفر کرده ها، دستجات عظیم راهپیمایی راه می انداختیم. در تخریب واحدهای فروش مشروبات الکلی و بانک ها و نیز توزیع اعلانیه های امام خمینی ره و حمل تمثال های امام خمینی و مرحوم شریعتمداری و… در جلوی صفوف راهپیمایی ها و تظاهرات علیه شاه، نقش آفرین بودم.

در روز ۲۳ بهمن ۵۷، در تسخیر ساختمان شهربانی، که پاسبانان مزدور رژیم عاری از مهر مقاومت کرده و تیراندازی می کردند، نقش آفرین بوده و پدر مرحومم در آن روز از صبح جلوی بیمارستان فاطمی، به گفته خودشان، منتظر تحویل جنازه شهیدم بودم که جنازه شهید نادر یسری را یافته بود.

در هر حال، بعنوان یک جوان نوزده ساله، نترس و انقلابی همچون بیشتر جوانان انقلابی ایران زمین، بلکه بیشتر و شلوغ تر از آنان، در عموم صحنه های انقلاب حضور فعال و خاطره انگیزی داشتم، که مجال اشعار همه آنها را ندارم.

پر واضح است انقلاب اسلامی ایران، متعلق به خود مردم است و ملت انقلابی و آزاده ایران، خود را صاحب انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن می دانند و برای دفاع از اصالت های آن همواره آماده اند.

راهپیمایی های همه ساله ۲۲بهمن نیز، متعلق به خود مردم است و ملت براساس وظیفه خود در دفاع از تاریخ و هویتی که خود سازنده آن هستند به صحنه می آیند و همین حرکت آگاهانه و خود جوش مردم است که پشتوانه حضور با عزت ایران در جامعه جهانی است.