فاجعه واژگونی اتوبوس دانش آموزان کرمانی شبه عمد است
روزنامه شرق نوشت: فاجعه واژگونی اتوبوس حامل دانشآموزان مدرسه فرزانگان کرمان بیش از آن است که بتوان نام حادثه و تصادف بر آن نهاد.
به گزارش سایت خبری مدارا: پیشینه اینگونه فجایع حکایت از آن دارد که فارغ از چرایی و چیستی حرکت خودروهای حتی با بیش از ۷۰ سال قدمت در راههای کشورمان، در مواردی زدوبند بین دارندگان و رانندگان وسایط نقلیه عمومی از ردهخارج و مسئولان اجارهکننده آن وسایل، مانع از به گورسپاری ارابههای مزبور شده و این ممانعت به ازدسترفتن جانهای شریف کثیری از انسانها انجامیده است.
تداوم فجایع ترافیکی دلایل زیادی دارد، اما در میان این دلایل، عامل مخاطره اخلاقی، مهمترین است. این ضدهنجار فرهنگی بدبختانه با ما عجین شده است؛ چراکه مثلا در همین مورد، مسئولان مدرسهای که دانشآموزان را سوار ارابه ترمزبریده میکنند در حقیقت غم و دغدغه راکببودن فرزندانشان را ندارند، دیگران (غیرفرزندان) هم چه غم و چه باک!
مصداق مخاطره اخلاقی مزبور را البته نمیتوان به زد و بند احتمالی مورد اشاره تقلیل داد؛ زیرا زنجیره تأمین از خط خارج شدهای مرکب از حلقههایی اعم از خودروسازان و قطعهسازان و جادهسازان و راهوران و ترابران تا دادستان و فرماندار و استانداری که بعد از مرگ سهراب یادشان به نوشدارو میافتد و با انجام مصاحبههای سریالی از تشکیل پرونده و رسیدگی عاجل و بگیر و ببند و… بر زخم بازماندگان و وجدانهای بیدار مردمان نمک میپاشند را در بر میگیرد.
فاجعهای که پنجشنبه گذشته در جاده ماهان-کرمان روی داد و شوربختانه تعدادی از دانشآموزان نخبه عزیزمان را به کام مرگ برد، نه اولین در نوع خود است و نه اگر تن به پیشگیری داده نشود، آخرین خواهد بود. جا دارد مسئولان امر از درشت تا ریز را بدون فرافکنی و مسئولیتگریزی به وظیفه ذاتی خود تن در دهند و با روشهای علمی از جمله مهندسی معکوس به آسیبشناسی و موردکاوی روی آورند و براساس نتایج حاصل، راهکارهای راهبردی و اجرائی ارائه دهند و اجرای بیچون و چرا و بدون اغماض آن راهکارها را نصبالعین خود قرار دهند.
در این میان نباید فراموش کنیم که ما از جمله رکوردداران جهانی تصادفات رانندگی هستیم و خیلی زشت است که گینس از ما در این موارد یاد کند. ازاینرو مسئولانی که غم منافع ملی دارند باید بدانند که این بیبندوباری و بیمبالاتی در امر راهوری و ترابری نهتنها از ما کشته و مصدوم و معلول بیشمار به جای میگذارد و فجایع انسانی میآفریند، بلکه تصویری از کلان ناترازی در فاصلهگیری ما از هنجار و رویآوری به ناهنحار را در اذهان دیگران ترسیم میکند.
اخبار مرتبط:
