کد خبر : 285615
انتشار : ۱۴۰۲/۱۲/۰۶ - 10:54
دسته‌بندی : پیشنهاد سردبیر، سیاسی
چاپ

خوش چهره: انتقادات جدی دارم اما ناامید نیستم /مجلس، کیلویی به وزرا رأی داد

محمد خوش چهره می گوید؛ پیام من این است که با انتخابات قهر نکنید، فوقش می گویید من عصبانی هستم اما می روم و رأی می دهم. تا آنجا که می شود افراد صالح را پیدا کنید اما اگر هیچ کسی را هم پیدا نکردید حضورتان در انتخابات حتی با یک رأی سفید ارزشمندتر از عدم حضور است. البته من توصیه به رأی سفید نمی کنم، ولی حتی اگر از یک لیست همه افراد را قبول ندارید به آن تعدادی که قبول دارید رأی بدهید.

خوش چهره: انتقادات جدی دارم اما ناامید نیستم /مجلس، کیلویی به وزرا رأی داد

به گزارش سایت خبری مدارا؛ خبرآنلاین نوشت: «دغدغه» دارد و «نگران» است، شاید هم به همین خاطر است که در پاسخ به هر سوالی، گریزی می زند به اقتصاد، به مسکن، به رشد اقتصادی و…

او در نگاه مردم بیش از آنکه یک چهره سیاسی باشد یک «چهره اقتصادی» است که عمرش را در دانشگاه و آموزش علم اقتصاد گذرانده و حالا که کاندیدای مجلس شده است می گوید؛« من احساس کردم که ما در یک مقطع سنی هستیم که ممکن است فرصت های دیگری برای کمک پیدا نشود.»

خوش چهره تاکید دارد «اقلیت مجلس آینده قرار نیست منجی باشند» و البته معتقد است باید «افراطی های اصولگرا و اصلاح طلب را کنار زد تا دو گروه به یکدیگر نزدیک شوند».

او در این گفتگو ضمن برشمردن مشکلات فعلی کشور، تاکید دارد به جای اینکه به دنبال مقصر بگردیم باید مشکل را حل کنیم.

خوش چهره حتی یک رأی سفید را هم دارای پیام می داند و معتقد است؛«خیلی ها سعی می کنند مجلس حداقلی و کم رونق باشد اما مردم نباید مسئولیت خود را نفی کنند، باید بروند رأی بدهند، مشارکت کنند.»

مشروح گفتگو با محمد خوش چهره را بخوانید؛

*******

*بعد از مجلس هفتم، یعنی در مجالس هشتم و نهم و دهم و یازدهم خبری از کاندیداتوری آقای خوش چهره نبود، شما سال ۱۴۰۰ و امسال دوباره کاندید شدید. سوالم این است که چرا بعد از چند دوره غیبت در انتخابات، فضای مجلس دوازدهم را برای کاندیدا شدن مناسب دیدید؟ چه ضرورتی احساس کردید که در این دوره وارد انتخابات شدید؟

سوال خوبی است و البته سوال خیلی از دوستان و همکارانم نیز است. پاسخ را کنکوری می دهم، علت کاندیداتوری ام تلفیقی از نکاتی که مطرح کردید، بوده است. ولی هر کدام با ضریبی بالا یا پایین.
در فضایی که فشردگی و سختی اش زیاد است و تیرگی وجود دارد شاید خیلی نگاه استدلالی و منطقی جواب مثبت به آدم ندهد، همین تیرگی ها هم که نمی خواهم بشکافم ممکن است خیلی از افراد را راغب به ورود به فضای انتخابات نکند اما بهرحال کار نشدنی نیست.

در انتخابات مجلس هفتم «تک رأی» زیادی داشتم

در همان زمان انتخابات مجلس هفتم فضا طوری بود که در حدود ۱۷-۱۸ تا از لیست ها، اسم من بود، با اینکه من نه تبلیغاتی داشتم نه ستادی داشتم و کار خاصی نکرده بودم اما من و چند نفری مثلا مرحوم افروغ یا مرحوم آسیدمهدی طباطبایی و مرحوم حجت الاسلام احمدی بود در لیست ها بودیم و جزو افرادی بودیم که رأی های بالایی آوردیم.

این رأی های بالا در آن فضا نشان می داد که مردم کاندیداها را می شناسند و دیدگاه های افراد را دیده بودند و در رأی دادن لحاظ کرده بودند. در واقع من و چند نفر از دوستان، کاندیداهایی بودیم که تک رأی خیلی داشتیم. بهرحال این نکته ای بود که آن زمان احساس خوبی داشت چون فکر می کردم به رونق انتخابات کمک کرده ایم.

آن زمان بخاطر علمی و دانشگاهی بودن ما، فرصت مناظره در صداوسیما با وزرا و معاونان رئیس جمهور وقت (خاتمی) را داشتیم، آن زمان صداوسیما در تقابل با دولت وقت، فضای شفافی را ایجاده کرده بود و ما با وزرای مختلف در حوزه اقتصاد و شهرسازی مناظره می کردیم و استقبال زیادی هم می شد و حق با افرادی بود که از دانشگاه در مناظرات حضور داشتند. حتی خود رییس جمهور (خاتمی) هم چند باری به این موضوع اشاره کرده بود و یک فضای مفرحی ایجاد شده بود که مردم بتوانند انتخاب کنند، حرف های درست بشنوند.

آن زمان در مجلس ما تلاش می کردیم در مناسبات و لابی ها در مجلس سیاست های اقتصادی مثلا سیاست های ارزی و پولی اصلاح شود. البته این مناسبات و لابی ها ماهیت همه مجالس در دنیاست اما آن بخشی از این مناسبات که با ماهیت فرهنگی و اخلاقی ما متفاوت نباشد. چون در ادبیات سیاسی برای برخی از سیاستمدران واژه نامناسب «خودفروخته» را به کار می برند، یعنی سیاستمدارانی که اصیل نیستند و حق را به هر چیزی می فروشند، حق را به علت مقام و پستی که کسی دارد به آن می فروشند.

باید مصالح و منافع برای هر کشوری مبنای جهت گیری ها باشد اما…

امروز مشابه این سیاستمدارانی که اصیل نیستند را در آمریکا می بینیم، درمورد مسئله غزه می بینیم، یعنی افراد می دانند که حق با غزه است اما اگر بخواهند موضع بگیرند ضرر می کنند پس سکوت می کنند.

معتقدم در هر کشوری، مصالح و منافعی که برای هر کشوری وجود دارد باید مبنای جهت گیری شود اما در مجلس می دیدیم که برای برخی نمایندگان اولویت ها مسائل دیگری بود. این موضوع به طور طبیعی اشکالی ندارد ولی اگر نظم و نسخ نداشته باشد تبدیل به ایراد می شود و خیلی جاها آن نمایندگان را کنترل می کند. مثلا مسائل حزبی شان چه حق باشد چه ناحق آنقدر برایشان جا می افتد که دیگر شخص از آن مسائل عبور نمی کند.

منظورمان از اصولگرا چیست؟

در آن انتخابات من جز ۱۵ نفر شورای مرکزی اصولگرایان بودم و حرفم این بود که وقتی می گوییم اصولگرا باید تعریف کنیم منظورمان از اصولگرا چیست؟ ما چه می گوییم که دیگران نمی گویند؟ مثلا گفته بودم مرحوم شیخ الاسلام که آن زمان معاون امور خارجه بود بیاید بگوید در دیپلماسی چه می خواهیم بگوییم، یا در اقتصاد آقای توکلی و من و چند نفری که بودیم توضیح دهیم تعریف مان از اقتصاد چیست.

در آن جلسه من گفتم که الگوی اقتصاد باید دولت- بازار باشد، چون نمی توانیم بگوییم دولت نباشد چون کشور نفت دارد و منافع زیادی در دست دولت است و نمی توانیم بگوییم دولت نباشد. خاطرم است در آن مجلس بحث دولت – بازار را مطرح کردیم و رییس وقت مجلس هم در یک مصاحبه ای خوشبختانه اعلام کرد که ما دولت – بازار هستیم و اینکه بعضی ها می گویند بازار- دولت که این اصلا مهم نیست ومهم این است که دریک کشوری ۳۰ درصد دولت است و ۷۰ درصد بازار است و این مهم است که به چه صورت نسبت داده می شود.

البته گاهی این نسبت برعکس می شود و ۷۰ به ۳۰ درصد می شود و ما باید بپذیریم دولت- بازار هستیم اما آن جا این را گفتم که اشکال دولت که هنوز هم انحراف دارد و من در رده های بالای بالا هم دیده ام که دچار اشکال می شوند این است که می گویند اقتصاد دولتی است. ما نمی گوییم که اشکال ندارد ولی این استدلال صحیح نیست چون خود دولت هم دوست دارد از زیر بار مسئولیت ها برود و اگر بشود آموزش و پرورش را رد کند و مدام هم سعی دارد این کار را بکند اما جلوگیری می شود چون آموزش همگانی باید دولتی باشد والا خلاف قانون اساسی می شود.

یا حوزه بهداشت که در دوره کرونا دیدیم که خیلی از کشورها به کمک ایران آمدند و خیلی کشورها متوجه شدند که نباید بهداشت را مطلق به بخش خصوصی داد و بخش بهداشت عمومی باید داشت.
بنابراین اشکال ایران قبل از این که از دولتی بودنش باشد یا نباشد اشکال این است که دولت در جاهایی که نباید باشد حضور پررنگ دارد و در جاهایی که نباید باشد حضور کم رنگ دارد.

دولت مسکن را رها کرده و اجازه داده سوداگران فاجعه ایجاد کنند

مثلا یکی از جاهایی که باید دولت باشد حوزه مسکن است، مثلا در سنگاپور یا خیلی از کشورهای اروپایی مسکن تا ۷۰-۷۵درصد در دست دولت است نه این که بسازد و در اختیار مردم قرار دهد بلکه تامین منابع می کند، کنترل می کند، سایت می سازد و زمین می دهد این سهم در نظام جمهوری اسلامی زیر ۵ تا ۷ درصد است و بیشتر از این نیست، یعنی دولت مسکن را رها کرده است و اجازه داده است که سوداگری در زمین شهری و .. فاجعه ایجاد کند، یعنی با این که رکود داریم قیمت مدام بالا می رود، دلیلش این است که یک جریان سازمانی که ریشه بیرونی و داخلی دارد در مسکن وارد شده است و بازار مسکن ایران را تحت تاثیر تهران است.

در تهران هم سه منطقه الهیه و ولنجک و سعادت آباد کافی هستند تا یک جریان سازمان یافته بر اثر طمع بنگاهی ها در این مناطق ایجاد شود و یک فشار به بازار مسکن وارد کنند و یک خانه ۲ میلیاردی یکباره ۴ میلیارد شود.

این فاجعه خودش را در رهن و اجاره نیز نشان می دهد. این دغدغه ها را آن زمان هم داشتیم و می گفتیم دولت و شورای شهر و شهرداری ها باید مسکن را کنترل کنند. در مجلس هفتم دغدغه حفظ ارزش پول ملی، اشتغال آنهم اشتغال پایدار نه نمایشی با توزیع پول را داشتیم.

در آن مجلس روحانیت به ما علاقه داشت و خیلی از جاها از ما نظر می خواست، مرحوم طباطبایی، فاکر و …بودند که نظرات اقتصادی را از ما می پرسیدند و ما هم در مسائل مربوط به فقه از آنها نظر می گرفتیم. منظورم این است که تلاش این بود که در راستای مصالح و منافع ملی حرکت کنیم.

خاطرم هست در همان مجلس فلان نماینده اقلیت آمده بود و یک طرح خیلی خوب بهداشتی داد، من دیدم خیلی خوب است به عنوان موافق طرح اسم نوشتم ولی مورد اعتراض شورای مرکزی قرار گرفتم. آنجا گفتم این نماینده که از اسرائیل نیامده، او متعلق به این نظام و این مجلس است و طرحش در راستای منافع ملی خوب است، ما باید یاد بگیریم که اگر خودی ایرادی داشت ایرادش را بگوییم و اگر غیرخودی خوب کار کرد از او تعریف کنیم.

گفتم من این را از خودم نمی گویم و از امام یاد گرفته ام، ایشان در مجلس سوم گفته بود که اشکال خیلی از مجلسی ها حب و بغض است چون یک جریان را دوست دارند اما حاضر نیستند نواقص و ایراداتش را بگیرند و از یک جریانی خوششان نمی آید حاضر نیستند خوبی هایش را ببینند.

در انتخابات مجلس یازدهم گفتند در لیست هستم اما نپذیرفتم کاندیدا شوم زیرا…

ایشان می گفتند که باید فارغ از حب و بغض رضای خداوند متعال را در نظر داشت و این رویه اخلاقی ماست. یا در موردی دیگر در آن مجلس هفتم، دو مدل ماشین زانتیا و سمند در اختیار نمایندگان قرار می دادند، من می گفتم ما باید سمند که ماشین داخلی است بگیریم، بعضی نمایندگان که از شهرستان می آمدند به علت امنیت زانتیا می گرفتند چون آن زمان می گفتند ترمز سمند ای بی اس ندارد. نمی خواهم بگویم ما درست می گفتیم و آن نمایندگان اشتباه می گفتند، می خواهم بگویم با این روحیه در آن مجلس کار می کردیم و حضور داشتیم.

*شما در صحبت هایتان اشاره کردید که در مجلس هفتم مردم شما را می‌شناختند و البته خودشان هم می خواستند که نقش داشته باشند و رأی بدهند، اما امروز مردم سرخورده اند و اعتراضاتی دارند و گاهی می خواهند با رای ندادن اعتراضشان را نشان دهند یا از طرف دیگر ممکن است به این فکر کنند که اعتماد کردند و نتیجه اش چنین شد، در چنین فضایی آیا فکر می کنید دکتر خوش چهره در انتخابات ۱۴۰۲ باز هم «تک رأی» دارد؟

در انتخابات مجلس یازدهم، برخی دوستان با من تماس گرفتند و گفتند من در لیست هستم اما من نپذیرفتم و کاندیدا نشدم، یک بزرگواری که نام نمی برم ازمن خواست تا اسم بنویسم اما من گفتم که حاضرم ده ساعت اندر اهمیت مجلس صحبت کنم ولی این که خودم وارد شود را نمی خواهم، علتش را پرسیدند، من گفتم که این فقر و فساد و گستردگی فقر، ظلم اداری به ارباب رجوع، ظلم صاحبخانه به مستاجر و …را در شان نظام جمهوری اسلامی نمی بینم و برایم سخت است. گفتم جهنمش سنگین است و در قیامت باید جواب بدهم، گفتند بهشت اش هم بالاست، گفتم ما خودمان را می شناسیم و باید بیشتر نگران جهنم مان باشیم. (خنده)

انقلابی بودن مجلس شرط لازم است اما کافی نیست

بعد ایشان گفت استخاره کن، ۲۰-۳۰ دقیقه بعد گفتند که استخاره کرده اند و خوب آمده، گفتم که من باید طلب کنم، پس همان کسی که استخاره کرده بفرستید برود. (خنده)

مجلس یازدهم که شروع به کار کرد، گفتند مجلس انقلابی و جوان روی کار آمد. از یک لحاظ خوشحال بودم اما چون نگاه کلان و جامع نگر دارم می دانستم که این شرط لازم است و کافی نیست. انقلابی لازم و عقلانیت ضروری و کافی است.

در مجلس رگباری دو فوریت و سه فوریت می دادند، اگر اوضاع انقدر خراب است ستاد خاص تشکیل دهند

در ادامه هم دیدیم که مقام معظم رهبری اشاره کردند ، که در آن عتاب از نظر من لطافت هم بود که فرمودند شما انقلابی هستید ولی عقلانیت تان مهم است. من یادم هست همان موقع مجلس دائما، سه فوریت یا دو فوریت می داد و رگباری عمل می کرد، در حالی که این فوریت ها مخصوصا سه فوریت مخصوص دوران جنگ است. یا زمانی که به صورت رگباری دو فوریتی داده می شود و قانون گذاری می شود یعنی نظم قانون گذاری دارد تغییر می کند و اگر شرایط تا این اندازه خراب است باید یک ستاد یا کمیسیون ویژه برای موارد خاص تشکیل شود.

من این را قبول دارم که ما در حال حاضر بحران بیکاری و مسکن داریم و در خیلی چیزها به بحران رسیده ایم اما از این که دیدم برخی دوستان با روحیه انقلابی این طورعمل می کنند با این که فکر کردم که کاش من و برخی دوستانمان که می شناختیم به صورت یک تیم ۱۰ – ۲۰ نفره در مجلس بودیم، و مشورت هایی می دادیم، نه اینکه شأن و منزلتی برای خودم قائل باشم اما بهرحال ما تجربه و دانشی داشتیم که می توانست کمکی باشد.

وجه غالب مشکلات کشور، درون زاست

این دوره که ثبت نام مجلس مطرح بود بود بخاطر علت این عقبه فکری که داشتم تصمیم به کاندیداتوری گرفتم. متاسفانه به قدری هم این واژه های احساس تکلیف و وظیفه را لوث کرده اند که اگر کسی بخواهد به درستی هم بگوید جرات نمی کند اما من احساس کردم که ما در یک مقطع سنی هستیم که ممکن است فرصت های دیگری برای کمک پیدا نشود.

بهرحال کشوراز سوی دو جریان تحت فشارهای جدی است. یکی عوامل برون زا که از سوی دنیای سلطه و .. است و یکی هم درون زا.

من شیطنت دنیای سلطه را نفی نمی کنم چون آمریکا ماهیتش گزندگی و شیطنت است اما وجه غالب مشکلات مملکت ما درون زاست. ما در حال حاضر در خیلی مسائل تهدیدهای جدی داریم و این که مدیریت دارد کار خودش را می کند یا نه باید با صراحت بگویم در خیلی موارد نه کاری انجام نمی دهد و از پدیده عقب افتاده اند.

آقایان گفتند قطعنامه کاغذ پاره است، بارها تحریم و تحریم شدیم

در پدیده های اجتماعی، امنیتی، سیاسی و .. این را می بینید که عقب افتادگی داریم، این به معنی این نیست که عقب افتاده به ذات هستند چون در جاهایی توانشان را نشان می دهند ولی کارکرد کلی در حوزه اقتصادی، اجتماعی و حتی فرهنگی در ابتدا انفعالی است و این نشان میدهد که این دید را ندارند که پلنی داشته باشند و ابتدا از بسط و گسترش جلوگیری کنند و بعد سعی کنند آن را مهار و کم اثر کنند و بعد بی اثرش کنند این بی اثر کردن می شود نمره بالای یک مدیر که توانسته چنین کند و اگر ابرمدیریت باشد آن تهدید را به فرصت تبدیل می کند و ما خیلی می بینیم که دوستانمان در مجلس چنین اند.

در مجلس هفتم رئیس جمهور وقت بارها گفت قطع نامه کاغذپاره است، ما نیز بارها تحریم و تحریم شدیم، چون آقایان موضوع را ساده گرفتند و نتیجه آن شد که فشار به مردم آمد. ما ۱درصد جمعیت جهان را داریم ولی بالای ۱۰ درصد در انرژی و بالای ۲۰ درصد در معادن، دنیا به ما نیاز دارد، ماهم به دنیا نیاز داریم بنابراین می خواهیم در عرصه های جهانی حضور داشته باشیم، حالا این که امریکا نمی گذارد یا دلایلش چه است و چه طور باید برخورد کنیم بماند اما شما باید آن چنان انعطاف داشته باشی که اگر طرف مقابل مار است بدانی چطور خود را نجات دهی و فرار کنی یا در حقیقت پادتن بپوشی و لباس مناسب بپوشی.

به جای بدوبیراه گفتن به خارجی ها، بگوییم چرا خودمان توانایی نداریم

خیلی از ضرباتی که ما خوردیم برمی گردد به داخل چون مجهز نبودیم. به جای این که به خارج بد و بیراه بگوییم باید به خودمان بگوییم که چرا توانایی لازم را نداریم.

مثلا انگلیس کشتی ما را در جبل الطارق نگه داشت، مقابله به مثلی کردیم که باعث شد مشکل کشتی ما حل شد و به کارائیب رفت نمی خواهم بگویم این عملیات نظامی خوب است یا نه من دارم تعریف علمی و آکادمیک می کنم که تهدید چنین ماهیتی دارد و دنیای سلطه شیطنت کرده ولی ما هم در جاهایی غفلت کرده ایم و این روحیه ای که می گویند تهدید ها را به فرصت تبدیل می کنیم و این را مدام تکرارمی کنند باعث شده باورشان شود و این خطرناک است.

البته این نکته هم ضروری است که در تاریخ انقلاب مواردی داشته ایم که تهدیدها را تبدیل به فرصت کرده ایم، در دوران جنگ به ما سیم خاردار هم نمی دادند ولی در این حوزه که حوزه مستقلی بود با مدیریت و هدایت مستقل به کفایت ها و خودابداعی رسیدیم که حالا دنیا روی ما در بحث های نظامی حساب می کند، بازهم هم تاکید می کنم من نمی خواهم بگویم نظامی گری خوب است یا بد، می خواهم بگویم الگوهایی داریم که توانستیم تهدید را به فرصت تبدیل کنیم که دیگر ترامپ و یارانش نگویند ما گزینه نظامی داریم چون آن ها قدرت نظامی دارند اما این قدرت و توان دفاعی بازدارنده جمهوری اسلامی کاری کرده است که آنها را از عملیاتی کردن ایده هایشان علیه ایران دور کرده است.

افراطی های اصولگرا و اصلاح طلب را باید کنار زد تا دو گروه به یکدیگر نزدیک شوند

رهبری واقعا اتمام حجت کرده است که رای اکثریت. این حرف درستی است، یعنی شما در اصلاح طلبان افرادی را دارید که تدین شان را من دیده ام که از ما و برخی دوستان دور و بری ما بهتر هستند. در اصولگرایان نیز خوش فکرهایی داریم که ایده های اصلاحی و نوآوری هایشان بالاتر از اصلاح طلبان است پس بنابراین افراطی های دو طرف را اگر کنار بزنند و این دو گروه به یک دیگر نزدیک شوند ظرفیت های مدیریتی پیدا می شود.

به جای حل مساله دنبال مقصریم

باید سطح مدیریت را از مسائل بحرانی به سمت بهبود بکشانیم، اگر تعارف را کنار بگذاریم و با هم حرف بزنیم مشکلات به سمت رفع می رود. متاسفانه به جای این که مسائل را حل کنیم به دنبال پیدا کردن مقصر هستیم و دنبال حل مسئله نیستیم، بعد سکوت می کنیم و صورت مسئله را پاک می کنیم.

قحط الرجال نداریم، جهل الرجال داریم

این که می گوییم بحران وجود دارد نه اینکه بخواهیم به ضعف مدیریتی خود اشاره کنیم بلکه باید توان مدیریتی خود را بالا بیاوریم. به نظرم ما احتیاج به یک همگرایی و استمداد داریم. باید می رفتیم از خیلی افراد که امروز در خانه هستند خواهش می کردیم که به صحنه بیایند. ما قحط الرجال نداریم بلکه جهل الرجال داریم.

برای عده ای معلوم است که رجال چه کسانی هستند و مردم باید خواهش کنند که به میدان بیایند. در انتخابات هم من با اساتید دانشگاه و خیلی ها چهره ها حرف می زنم، خوشبختانه وقتی صحبت کرده‌ایم ۶۵ درصد اثر کرده است، گفته ام که شما ایراداتی به نیروها دارید اما این نباید منجر به قهر کردن با رای دادن شود.

وقتی رأی ندهید، محکوم هستید به افرادی که بد حکومت می کنند

وقتی مردم با رأی دادن قهر می کنند و رای نمی دهند و افراد خوب را روی کار نمی آورند محکومند به این که افراد بد به آن ها حکومت کنند و این حرف پخته ای است.

*آقای خوش چهره! این نکاتی که مطرح کردید مربوط به زمانی است که کاندیداهایی در صحنه باشند نکته این است که مردم به صحنه می آیند اما از کل این ۱۵هزارنفری که تایید صلاحیت شده اند شاید چهره های بسیار محدودی شاخص باشند. ضمن اینکه من هنوز جواب این سوالم را نگرفتم که چقدر شما به تک رای ها تکیه دارید و این که اگر همین تعداد اندک مثلا یک جمع ۲۰ نفره را مردم به مجلس بفرستند آیا می تواند تاثیری داشته باشد؟

ما یک وضع مطلوب داریم در این وضعیت مطلوب یک انتخابات مشارکتی و مجلس حداکثری تشکیل می شود اما یک زمانی هست که می بینیم شرایط حداکثری در حال کمرنگ شدن است و تفکری نیز وجود دارد که می گوید ما با حداقلی بودن انتخابات مشکلی نداریم و مهم این است که ما قدرت دستمان باشد.

میزان مشارکت و رأی دادن در آمریکا برای ما الگوی خوبی نیست

البته این نگاه امروز در دنیا هم جاری است، در آمریکا امروز انتخابات حداقلی است و اگر در دوره های مختلف نگاه کنید حدود ۳۰ درصد مردم حضور دارند. ما نیز این تجربه را در داخل کشور داشتیم، زمانی که حب و بغض به وجود می آید این چنین می شود بنابراین این یک سوم رای که در آمریکا داده می شود برای ما الگوی خوبی نیست.

بعضی ها توجیه و تئوریزه می کنند و در خلوت خودشان می گویند مهم این است که اقتدار را بگیریم اما نباید این طور باشد زیرا در قانون اساسی و فرمایشات امام و رهبری، نظام جمهوری اسلامی مبتنی بر مقوله و سرمایه ای به نام مردم است و زمانی که می خواهند این سرمایه را غنی سازی کنند با سرمایه اجتماعی از آن یاد می کنند اما این از سرمایه اجتماعی بالاتر و ویژه تر است چرا سرمایه ای به نام مردم؟ تجربه در دنیا نشان داده که رسیدن به اهداف ملی و منافع ملی، عقبه ای به اسم مشارکت و حضور مردم را لازم دارد و این نگاه در انقلاب اسلامی جواب داده است.

مشارکت مردم در انتخابات با موعظه و تهدید اتفاق نمی افتد

برخی دوستانی که محدودنگر هستند، اشتباه استراتژیکی می‌کنند. سرمایه ای به نام مردم توانست در ابتدای انقلاب فتنه منافقین که قدرت هم داشتند را از بین ببرند یا جنگ تحمیلی با مشارکت مردم بود اما بعد از جنگ ما این سرمایه را مدام کم کردیم و هی پایین و پایین تر آمد.

حضور مردم و مشارکت با موعظه و تهدید اتفاق نمی افتد بلکه با باور و اعتقاد و ایمان است و باید مردم باور کنند این حرف درست است. پس مشارکت و حضور برای زمانی است که مردم باور، اعتقاد و ایمان داشته باشند حالا به چه چیزی؟ این مهم تر است که به چه چیزی باور داشته باشند.

غفلت کردیم و تصمیمات ناپخته گرفتیم

آن موقع همه این ها در شخصیت کاریزماتیک امام بود و همه باور داشتند که ایشان حق می گوید و صداقت دارند. امام بعد از خود این شخصیت و جایگاه تصمیم گیری را به مجلس داد و قوای مختلف ایجاد شد و حالا این قوای مختلفند که حکومت می کنند و باید صفاتی که امام داشت را داشته باشند مثلا صداقت، عقلانیت، تدبر و تدبیرهای به موقع، حقانیت، شجاعت و…

صفاتی که باید تبلورشان در دولت، مجلس و قوه قضاییه بیاید. در حال حاضر در کارآمدی، غفلت هایی صورت گرفته و تصمیمات ناپخته گرفته شده است. این موضوع را نباید صنفی و جناحی کنیم و در هر دوره بگوییم آن قبلی ها کوتاهی کردند و ما خوبیم. نوع نگاه و نگرش باید تفاوت کند.

همه افرادی که به مجلس می روند در نهایت یک رأی هستند، یک عدد

این مباحثی که مطرح کردم، استدلال های من و دغدغه های من است. اگر توفیق پیدا کنم و به مجلس راه پیدا کنم هم این مباحث اکادمیک و علمی را نمی دانم چقدر گوش شنوایی باشد که گوش بدهد، چون اگر شما بهترین افراد را هم به مجلس بیاورید آن ها در ماهیت می شوند یک رای و فقط یک عددند.

انتقاد جدی دارم اما ناامید نیستم

در مجلس عدد است که حرف می زند مگر این که ظرفیت ها بیشتر شود و حرف ها را شنیده شود.بنابراین من جزء کسانی هستم که انتقاد جدی داشتم و دارم اما به صراحت باید بگویم که اصلا ناامید نیستم واین ناامید نبودن من را اساتید در موقعیت های مختلف دیده اند.

در دل بیشترین انتقادات و نگرانی ها رفته ام و دیده اند که نگران نبوده ام و گفته ام ناامیدی از شیطان است. اقتصاد جمهوری اسلامی بنیه قوی دارد اگر چه امروز دارد از بنیه اش می خورد ولی اگر خطای برخی سکاندارانش تصحیح شود هنوز هم قابل جبران است.

خیلی جاها دیده ایم اگر مقداری حسن نظر و خلوص بوده خداوند متعال هم کنار آن قرار گرفته است. متاسفانه خطاهای استراتژیکی پشت سر هم در حال صورت گرفتن هستند، مثل نرخ بهره بالا و مباحث دیگر که احتیاج به بحث های عالمانه مجلسی و داغ دارند که بقیه بشنوند تا سره از ناسره شناخته شود.

افراطیون کنار بروند و خوش خیم ها کنار هم باشند

یک جریان افراطی جمهوریت را قبول نداشتند و فکر می کردند صرف اسلامیت کافی است در حالی که امام و مقام معظم رهبری، تاکیدشان روی جمهوریت و اسلامیت است. یک سری ها هم تحت عنوان جمهوریت، سعی کردند اسلامیت را بزنند و این دو دسته افراطیون اگر کنار بروند و خوش خیم های هر دو دسته کنار هم باشند این نگاه اولویت پیدا می کند.

اصل این بوده که مردم در همه عرصه ها حضور داشته باشند و چون مردم نمی توانند همه در همه جا باشند پس تبلور اراده خود را به یک نفر می دهند و مثلا ۲۵۰هزار نفر می شود یک نماینده مجلس.
پس اراده کشور که در درجه اول از نظر من مجلس است و به همین خاطر امام گفته در راس امور است.

در رأس امور است یعنی چه؟ یعنی رییس جمهور رای خودش را مستقیما از مردم می گیرد و رییس جمهورِ مبتنی بر آرای مستقیم مردم است اما مجلس در کنار آن هیئت دولت را می خواهد تنطیم کند یعنی کابینه اش را و رئیس جمهور این کابینه را فقط اجازه دارد پیشنهاد کند و خودش به صورت قطعی تعیین نمی کند، یا کشور را می خواهد اداره کند برنامه اش را تحت عنوان کوتاه مدت یا عملیاتی سالیانه که بودجه می گویند را به صورت لایحه پیشنهاد می کند و مجلس تصمیم می گیرد. پس اگر دولتی ناتوان بود اول باید انگشت اتهام به سمت مجلس رود که وظیفه شما احراز توانایی و سلامت نفس این وزیر بود و حالا که درست عمل نکرده ای باید پاسخگو باشی.

مجلس فعلی کیلویی به وزرا رأی داد

ایراد من به دوستانم در این مجلس فعلی همین است، دوستان انقلابی همین دوره که هنوز ادامه دارد اگر کارنامه شان را نگاه کنیم ایراد دارد، آمده اند وزرایی را تایید کرده اند که کیلویی رأی آورده اند.
خودشان طرح استیضاح می نویسند اما در نتیجه لابی های مجلس اجازه پررنگ شدن داده نمی شود یا چندتایی را هم هک به جریان انداختید باعث نمی شود اصلاحی صورت گیرد.

اگر نمایندگان در انتخاب وزرا بازی خورده اند باید جبران کنند

برای منی که دانشگاهی هستم و سعی می کنم ته قضیه را نگاه کنم، به این دوستان می گویم شما در انتخاب وزرا کوتاهی کرده بودید، خدایی نکرده با بده بستان رأی داده اید یا بازی خورده اید و اگر بازی خورده اید باید جبران کنید.

شما ببینید در شهر تهران پدر همه ما در می آید، داد و فغان مان برای شهر تهران در آمده است، یک شهر بی رویه، با گسترش های ناموزون و دارای مشکلات و هرج و مرج و ناهنجاری های متعدد، ترافیک، آلودگی هوا و … که همه این ها نشان می دهد مدیریت شهری در تهران مسئله دارد.

سوداگری در زمین و اجاره های بالا و ایرادات مختلف که اگر انگشت اشاره را به سمت شهردار ببریم در نهایت به شورا که او را انتخاب کرده می رسد. نمی خواهم جسارت کنم اما در دوره ای دیده ایم که صرف اینکه یک نفر را دوست داریم، یا در ورزش بوده یا هنر، چهره اش خوب است یا فداکاری کرده و …مقدرات را به دست او داده ایم.

مدیریت را باید به کسی داد که قبل از ورزشکار بودن، فهم سیاستگذاری داشته باشد

در دوره ای ۵ -۶ ورزشکار در شورای شهر داشتیم، شما مدیریت شهری را باید دست کسی بدهید که قبل از اینکه ورزشکار باشد فهم سیاستگذاری داشته باشد، بتواند خط مشی گذاری کند و اجرا کند، به صرف کشتی گیر بودن و وزنه بردار بودن و …که نمی شود کسی را نماینده شورا کرد.

این بزرگواران می خواهند درشورای شهر تلاش کنند اما اگر نتوانند و آن تفکرات را داشته باشند بازیچه دیگر تفکرات می شوند. پس خیلی از نارسایی های شهرتهران از عدم مشارکت مناسب مردم در انتخاب یا ضعف تشکیلات های سیاسی است.

برخی می خواهد مجلس حداقلی و کم رونق باشد

خیلی ها سعی می کنند مجلس حداقلی و کم رونق باشد اما مردم نباید مسئولیت خود را نفی کنند، باید بروند رأی بدهند، مشارکت کنند.

حتی یک رأی سفید هم پیام دارد

حتی من معتقدم یک رای سفید که خط خورده است خودش پیامی دارد و اگر در حوزه ای یک سوم یا یک چهارم از رای های مردم سفید باشد یعنی سفید کاندیدایی است که شما نسبت به آن غفلت کرده اید و نیاورده اید.

بنابراین حضور مردم نشانه عقلانیت است و آن هایی که رای نمی دهند درگیر احساساتی هستند که بعضی پاک است و بعضی مشوه است. شما اگر انتخابات خوب را انجام ندهید، با ندادن رای و عدم شرکت فرصت را به گزینه های بد داده اید.

این که آیا این نقل قول درست است یا نه را نمی دانم و جسارت هم نمی کنم که هر کسی می آید بد است ولی این تفکر درست است و باید فرصت به آدم خوب داده شود حالا این فرصت را نگذاشته اند این هم سازوکار اجتماعی و دانشگاهی دارد و تشکلات دانشجویی باید از قبل فکر کنند که اگر قرار است که یک جریانی مانع شود باید از قبل فکر کنند.

دانشجویی که می گوید من عدالت می خواهم این می شود مصداق بی عدالتی که باید روی آن کار کنند یا هیئات مذهبی باید روی این موضوع کار کنند که چه چیزهایی برایمان خوب است یا نه این طوری یک لیستی که یک نفر گفته را انتخاب کرده و رأی دهند.

*از مجموعه صحبت های شما من متوجه شدم که شما نگرانی هایی دارید و …

بله و پاسخ این نگرانی ها از عقل سلیم این است که کنار بکش. من هم آدمی نیستم که به دنبال پست باشم و توفیق داشته ام در جاهای مختلف باشم در عرصه های مختلف فرهنگی و اجرایی فعالیت کرده ام. در انتخابات مجلس یازدهم، دیگران گفتند بیا اما من خودم نیامدم و حالا که دارم می آیم این طور نیست که من بخواهم بیایم.

من در تهران رفت و آمد می کنم، مترو می روم، دانشگاه می روم، خرید می کنم و… در این رفت و آمدها مردم حسن نظر دارند و خیلی ها می آیند می گویند آقای دکتر شما بیایید. البته نسل جدید خیلی کم تر مگر این که محقق باشد و سرچ کند و با من آشنا باشد.

اگر بگویند به مجلس راه نیافته ای باید خدا را هزار بار شاکر باشم زیرا…

بنابراین ۱۰ دلیل است برای این که یک نفر نیاید اما یک دلیل است که همان باور و اعتقاد و ایمان به حقانیت و اساس جمهوری اسلامی است که باعث می شود بیایید. ما هم طفل ره هستیم و معتقدیم که ما باید وظیفه مان را انجام دهیم، این ها همه آزمایش ماست و هر کسی در هرجایی است باید وظیفه اش را انجام دهد.

بنابراین به این نتیجه رسیدم که بیایم با این که خیلی سخت است و اگر بگویند به مجلس راه نیافته ای باید خدا را هزار بار شاکر باشم که بار این مسئولیت از روی دوشم برداشته است اما نگرانی ام درست است.

*با توجه به این نگرانی ها، اگر مجلس آینده بخواهد موفق شود و مسیر مجلس فعلی را دنبال نکند، چه مباحثی را باید اولویت قرار دهد؟

متاسفانه نمایندگان اصلا نظام برنامه ریزی و تصمیم گیری و سیاست گذاری مبتنی بر قانون گذاری را نمی دانند و ممکن است بیایند چیزهایی را به صورت کلیشه ای بگویند که حتی خودشان درک نکنند.

مجلس دو حوزه دارد یکی قانون گذاری است و دوم نظارت اول این ها را باید بداند و اگر بخواهد مجلس در قانون گذاری وارد شود باید یک کلاس داشته باشد که در این کلاس آموزشی، مسائل نمایندگی گفته شود، گفته شود که این جا مجلس است و وظیفه تو چیست و تو نیامده ای کشور را به کره مریخ ببری، شما باید مشکلات را بدانی و اقدامات آنی دارید، اقدامات کوتاه مدت دارید، اقدامات میان مدت دارید، اقدامات بلند مدت دارید. بعضی از این ها با نظارت اتفاق می افتد و بعضی با احیای قوانین است، قوانینی که اجرا نمی شوند و در محدوده ای نیز احتیاج به قانون است.

عدم درک صحیح از رشد اقتصادی پدر مردم را درآورده

امروز هر کسی که می خواهد کاری کند فکر می کند باید باید با قانون جدید باشد در حالی که قوانینی هست که اصطلاحا به قدری انحرافش داده اند که بی ارزش شده است. و این که مدام قانون گذاری کنید غلط است.

باید با مفاهیم پایه ای آشنا باشید، باید درکی از رفاه یعنی رفاه ملی پایدار و بهبود عمومی سطح زندگی داشته باشید و این در درجه اول یعنی معاش مردم. از سوی دیگر سبد هزینه خانوار در قالب مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، آموزش وحمل و نقل و تفریح است. امروز این‌ حوزه ها دچار چالش است. بخشی از چالش‌هایش برمی‌گردد به عدم اجرای قانون و بخشی هم برمی گردد به نظارت‌ها.

مثالی بزنم. در مفاهیم پایه ای مثل رشد اقتصادی (همه می گویند می خواهیم رشد هشت درصد داشته باشیم) در حالی که عدم درک صحیح از رشد اقتصادی پدر مردم را درآورده از رییس جمهورش که خطا کرده تا وزرا.

رشد اقتصادی شرط لازم است ولی شرط کافی نیست، مجموعه تولید کالا و خدمات کشور یا اصطلاحا تولید ملی باید دائما با یک آهنگ افزایش پیدا کند چون این که افزایش پیدا میکند همه متغیرهای کلان مثل اشتغال و تورم و.. که به GME , GTP بستگی دارد که چه نوعی باشد، و اگر ارزش پولی تولید ناخالص ملی را حساب کنیم، درآمد ملی به دست می‌آید.

آیا اکثریت مردم از این درآمد ملی بهره‌مندند؟ بهره مندی اش باید طوری باشد که با تولید ناخالص ملی وزن شده باشد یعنی اگر طرف شاغل نباشد از تولید پول و مسکن و در کل از یک رفاه ملی پایدار و دوام دار بهره مند نمی شود و اگر می خواهند این درآمد ملی بالا برود و از یک درآمد ملی پایدارو بادوام و اصیل برخوردار باشند باید ریشه در تولید ناخالص ملی داشته باشد نه در فروش نفت و گاز که یک دوره بالا می رود نتیجه خوب می شود و بعد دوباره پایین می رود بد می شود این مفاهیم اگر درک شود می بینند که رفاه یعنی بهبود عمومی سطح زندگی.

در یک روستا که لوله آب کشیده می شود، جاده ساخته می‌شود رفاه ارتقا یافته اما همین در شهر مفهوم دیگری دارد مثلا کتاب، اینترنت و داشتن نیازهای ضروری و سرپناه می شود رفاه.

این مفاهیم را من در دانشگاه برای دوستانی در مقام وزیر ومعاون وزیر و.. که با من درس داشته ام، شرح داده ام و دیده ام که در جاهایی بعدها اشاره کرده اند که درس من به آن ها کمک کرده است.

یادم هست یکی از آقایان وزیر دولت نهم بود در درسی که من درباره اشتغال داشتم و می گفتم اشتغال باید پایدار باشد و رفع موانع از تولید ملی انجام شود و اگر این طور نباشد این اشتغال پایدار نیست. اگر شما مقداری پول میدهید که آن ها شغل ایجاد کنند این ها مُسکن هستند و فقط باید پنج درصد پلن اشتغال این طور باشد نه این که ۷۵درصد این طور پیش برود. اما آن زمان این کار را انجام دادند.
آن وزیر چون چند جلسه در آن درس حضور نداشت این توزیع پول را انجام داد و بعدهم آن درس ما را پاس نشد.

بنابراین عدم درک صحیح مفاهیم را من معتقدم می شود برطرف کرد اگر ۲-۳ هفته کلاس هایی با آموزش درست و با تسلط برگزار شود که نمایندگان با مفاهیم آشنا شوند که منافع ملی چیست حوزه امنیت و اقتصاد و آرمان کجاست و ترکیب این ها یعنی چه و چه طور می تواند جواب دهد. اگر با این مفاهیم آشنا شوند بسیاری از مشکلات حل می شود.

برخی فکر می کنند صادرات خوب است و کشور باید صادرات داشته باشد در حالی که هر کشوری که صادرات دارد اول بنیه تولید ملی را قوی کرده و کیفیت را بالا برده و نیازهای ملی را پاسخ داده و سپس رفته است و مازادش را صادر کرده است. برای صادرات استمرار و سیستم بازاریابی و کیفیت کالا مهم است و این طور نیست که به شکل موجی چیزی بفرستید.

مناطق آزاد مبادی ورودی کالاهای قاچاق شده است

بخشی از کشور را هم که به مناطق آزاد تبدیل کرده اید که به جای آن که مراکز پردازش صادرات شوند، مبادی ورود کالای قاچاق و سازمان یافته شده است. هر نماینده ‎ای در استانش علاقه‌مند است در منطقه خودش یک منطقه آزاد دیگر بگذارد در حالی که نمی داند این باعث توسعه قاچاق و امور زیرزمینی کشور می شود یعنی یکی از مشکلات همین است.

این تفکری است که باید با کمک دیگران راه انداخت و مرکز پژوهش های مجلس را باید دگرگون کرد و تحقیقات سفارشی اگر وجود دارد کم شود و به سمت تحلیل های عاملانه برود و مطالبه گر دولت باشد و به مجلس کمک کند.

در این صحنه ما قطعا موافقان زیادی خواهیم داشت و در عین حال ممکن است برای برخی نگرانی ایجاد کنند. اگر این ها شد و اتفاق افتاد من معتقدم که آینده کشور به سمت ارتقا و رشد حرکت می کند، گرچه به عقلانیت بالایی نیاز دارد و آفتش خام خیالی، محدودنگری، خوش باوری و ساده انگاری است.

نگاهی که ممکن است تا رده رییس جمهور وجود داشته باشد و با ساده انگاری و خام خیالی و خوش باوری مسائل را این گونه بالا و پایین برده اند که نمونه آن را هم داشته ایم.

مقطع، مقطع حساسی است و من چون سابقه ورزشی و جنگ داشتم روحیه ام تسلیم شدنی نیست واگر کمی خودم را شارژ کنم از نظرجسمی روپا خواهم داد ولی این که از لحاظ روحی دچار چه شرایطی خواهم شد را ان شاالله خداوند متعال کمک می کنند.

*در خوش بینانه ترین حالت ما یک اقلیتی ۲۰ یا ۳۰ نفره در مجلس آینده داریم، از سوی دیگر شما اشاره داشتید به عقلانیت و خطرات خام خیالی و رویاپردازی و محدودنگری که متاسفانه در بخش های مختلف حاکمیتی زیاد این موضوع مشاهده می شود، در این شرایط این اقلیت چقدرمی تواند اثرگذار باشد؟

نمی توان به تمام مجلسی ها نمره منفی داد. در همین مجلس نمایندگانی داریم که با عقلانیت کار می کنند ولی گاهی تعصبات تشکیلاتی شان ممکن است…

اقلیت مجلس آینده قرار نیست منجی باشد

تعصبات تشکیلاتی یعنی همان افراطی گری؟

نه. تعصب تشکیلاتی یعنی آدم موازین عقلی و حرف حق را می‌شنود اما در حال حاضر چون فراکسیون یا تشکیلاتش گفته است که این کار را بکند می‌رود و آن کار انجام می‌دهد اما برخی هستند که وقتی به این‌ نقطه هم می رسند بازهم مستقل‌اند.

بله ممکن است یک گروه اقلیت تشکیل شود و ما نمی خواهیم بگوییم این گروه اقلیت منجی است، خود همین اقلیت هم ممکن است اشکالات و ایراداتی داشت باشد، آدم های صالح در اکثریت و اقلیت پیدا می شود و ممکن است دغدغه هایی داشته باشند که این دغدغه ها را بعدا با بسط و گسترش بتوانند تعمیم دهند.

مثلا در استیضاح ها دیده ایم که گاها افرادی بودند که نه استیضاح انجام نشود اما بعدا با تفکر تشکیلاتی آمدند و رأی دادند. این منطقی نست که کسانی که فکر می کنند یک اقلیت منزه، مستقل و عاقلِ عاقل داریم و یک اکثریت جاهل جاهل.

عصبانی هستید اما بروید و رأی بدهید

البته وظیفه اقلیت سنگین تر است و کسی که در موضع اقلیت قرار می گیرد دقت و تلاش هایش بالا می رود و ممکن است کارایی اش نیز بالا برود. بهرحال جلوتر برویم هنوز انتخابات نشده و امیدواریم در این دوره یک تحولی و معجزه ای چیزی شود، تابه حال که فرآیند خوب نبوده و تاکیدات و فشارهای رهبری باعث شده که روزنه هایی باز شود. حال با همین روزنه ها باید دید عقلانیت چقدر محقق می شود.
پیام من این است که با انتخابات قهر نکنید، فوقش می گویید من عصبانی هستم اما می روم و رأی می دهم.

توصیه به رأی سفید نمی کنم اما…

تا آنجا که می شود افراد صالح را پیدا کنید اما اگر هیچ کسی را هم پیدا نکردید حضورتان در انتخابات حتی با یک رأی سفید ارزشمندتر از عدم حضور است. البته من توصیه به رأی سفید نمی کنم، ولی حتی اگر از یک لیست همه افراد را قبول ندارید به آن تعدادی که قبول دارید رأی بدهید.

آقای خوش چهره! شما با لیست خاصی وارد انتخابات می شوید؟

هرکسی که می خواهد نام من را در لیست بگذارد من نفی نمیکنم چون لیست بهرحال لیست جمهوری اسلامی است و لیست اسرائیل که نیست. خود من مسئولیت های مختلفی داشتم،اول انقلاب که شهید رجایی معاون وزیر بودند. خیلی از من دعوت کردند به آموزش و پرورش بروم، سال ۵۸ با مجوز شورای نگهبان ۴ نفر را برای آموزش و پرورش استخدام کردند که یکی از آن ها من بودم و منشا بسیاری از تحولات خوب در مدارس هدف، خوارزمی و.. شدم. آن زمان ما تلاش کردیم معلم های خوب غیرانتفاعی را در مدارس دولتی و عمومی و برای بچه های جنوب شهر استفاده کنیم. همان سال ۲۷۴ نفر از قبولی های دانشگاه که امروز چهره های معروفی شده اند دانش آموزان خودمان بودند.

یا در موردی دیگر از سال های ۶۵-۶۶ تدریس من دردانشگاه تهران شروع شد. در جنگ حضور داشتم و… هیچ کجا من خودم نرفته ام بلکه همیشه مرا دعوت کرده اند من برای خود منزلتی قائل نیستم اما همیشه مشغول کارهای خودم بودم ولی چون از من دعوت کرده اند حضور یافته ام.

حالا هم با این که یک دوره بازنشست شده ام هنوز کوتاه نیامده ام و در دانشگاه در مقطع دکترا تدریس می کنم. در مورد مجلس، هنوز معتقدم نباید بروم و فقط باید بگویم حضور دارم. می دانم در مجلس لابی مهم است و از نظرتکنیکی و تاکتیکی و روش متعارف نیز من در حال انجام خلافش هستم اما من خودم را عرضه کرده ام.

اخبار مرتبط:
زاکانی: شهرداری به زنان بی‌حجاب خدمات ارائه نخواهد داد
زاکانی: شهرداری به زنان بی‌حجاب خدمات ارائه نخواهد داد

شهرداری تهران بخشی از صحبت‌های شهردار تهران را در بنر حجاب آورده است!

اسحاق جهانگیری: آنقدر با حضور زَنان در استادیوم مخالفت کردند تا یک دختر خودسوزی کرد؛ بعد همان مخالفان اجازه ورود دادند
اسحاق جهانگیری: آنقدر با حضور زَنان در استادیوم مخالفت کردند تا یک دختر خودسوزی کرد؛ بعد همان مخالفان اجازه ورود دادند

معاون اول رئیس دولت‌ها یازدهم و دوازدهم درباره مخالفت‌ها با حضور زنان در ورزشگاه و وزارت توسط تندروها توضیح داد.

ظریف: ترامپ برای مذاکره از من دعوت کرد اما اجازه نداشتم؛ فرصت مذاکره را از دست دادیم / بدون رابطه با غرب، نمی‌توانیم با شرق رابطه سازنده داشته باشیم
ظریف: ترامپ برای مذاکره از من دعوت کرد اما اجازه نداشتم؛ فرصت مذاکره را از دست دادیم / بدون رابطه با غرب، نمی‌توانیم با شرق رابطه سازنده داشته باشیم

محمدجواد ظریف گفت: آقای ترامپ از بنده چند بار دعوت به مذاکره کرد، ولی ما که اجازه برای مذاکره نداشتیم. اگر بنده با آقای ترامپ مذاکره کرده بودم یا آقای دکتر روحانی مذاکره بودند، نهایتاً همین بولتون بودند که باید این مذاکرات را به نتیجه می‌رساندند.

ارسال دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق محفوظ است