تراب کامران فشخامی در زادگاهش آرام گرفت
پیکر «تراب نصرین کامران فشخامی» شاعر آیینی و گیلکیسرا، خوشنویس و نقاش توانمند صومعهسرا، پس از سال ها فعالیت در عرصه فرهنگ و هنر، در زادگاهش فشخام صومعهسرا به خاک سپرده شد.
به گزارش سایت خبری مدارا: مهر نوشت: مراسم تشییع پیکر تراب نصرین کامران ظهر یکشنبه با حضور جمعی از مردم، اهالی فرهنگ و هنر، مداحان و ذاکران اهلبیت (ع)، دوستان و علاقهمندان این شاعر و هنرمند در صومعهسرا برگزار شد و پیکر وی برای خاکسپاری به زادگاهش فشخام منتقل و در این منطقه به خاک سپرده شد.
تراب کامران از جمله هنرمندانی بود که شعر را از دفتر و دیوان فراتر برد و آن را به میان مردم، خانهها، محافل و آیینهای مذهبی آورد؛ جایی که زبان دل با زبان مادری پیوند میخورد.
این شاعر آیینی در سرودههای خود، زبان گیلکی را نه تنها به عنوان گویش مردم این خطه، بلکه به مثابه میراثی زنده، ریشهدار و سرشار از ظرفیتهای عاطفی و معنوی به کار گرفت.
در شعرهای او، واژهها رنگ و بوی خاک بارانخورده گیلان داشتند و عاطفه در جام زبان مادری، صمیمی و روشن جاری میشد. سرودههای آیینی و مذهبی وی، به ویژه اشعاری که در مجالس سوگواری و محافل اهلبیت (ع) خوانده شدهاند، توانستند میان سنت شفاهی مردم و ادبیات مکتوب پیوندی مؤثر ایجاد کنند.
بسیاری از مداحان و ذاکران اهلبیت (ع) از اشعار تراب کامران برای بیان ارادت و سوگ خود بهره بردهاند و به این ترتیب، بخشی از آثار او در حافظه شنیداری و عاطفی مردم گیلان ماندگار شده است.
کامران تنها در عرصه شعر فعالیت نداشت و در حوزههای خوشنویسی و نقاشی نیز از هنرمندان توانمند منطقه به شمار میرفت.
وی با واژه شعر میسرود، با مرکب به حروف جان میبخشید و با رنگ، سکوت را به تصویر میکشید؛ سه هنر که در وجود او از یک ریشه، یعنی عشق به فرهنگ، ایمان و زیبایی، سرچشمه میگرفتند.
از جمله آثار مکتوب و ماندگار این هنرمند، مجموعه «خوداخوانی» است؛ اثری شامل ۱۱۰ دوبیتی گیلکی با موضوع مناجات که با پیشدرآمدی از استاد عبدالرضا رضایینیا توسط نشر سپیدرود منتشر شده است.
این مجموعه از جمله آثاری است که در آن زبان گیلکی در مقام بیان مفاهیم معنوی و حالوهوای نیایشی به شکلی مکتوب و مستند ثبت شده و بخشی از میراث زبانی و آیینی گیلان را برای نسلهای آینده حفظ میکند.
درگذشت تراب نصرین کامران ضایعهای برای جامعه فرهنگی و هنری گیلان و به ویژه اهالی فرهنگ و هنر صومعهسرا محسوب میشود؛ هنرمندی که بخشی از هویت فرهنگی، زبان مادری و باورهای آیینی مردم این دیار را در قالب شعر، خوشنویسی و نقاشی روایت کرد.
اخبار مرتبط:
