زیپ شلوار عراقچی مساله برخی رسانه‌ها شد

برای دهه‌ها، سیاست داخلی ایران بر پایه الگوهای کلاسیک جامعه‌شناسی سیاسی تحلیل می‌شد؛ صنف، طبقه، گروه اجتماعی سازمان‌یافته. این مدل‌ها زمانی کارآمد بودند که جامعه ساختارمند، قابل پیش‌بینی و مبتنی بر نهادهای رسمی بود. اما امروز، این الگوها فروپاشیده‌اند. اصناف دیگر قدرت بسیج گذشته را ندارند، طبقات اجتماعی سیال شده‌اند و نیروهای اجتماعی کلاسیک جای خود را به شبکه‌های غیررسمی، پراکنده و دیجیتال داده‌اند. جامعه امروز نه در قالب «طبقه» که در قالب «شبکه» رفتار می‌کند؛ شبکه‌هایی که مرزهایشان نامرئی است و قواعدشان مستقل از نهادهای رسمی. در کنار این تحول، محیط‌های جدیدی برای سیاست‌ورزی ظهور کرده‌اند.

فعال سیاسی اصولگرا می گوید: نارضایتی مردم فقط در نداشتن «نان، سبزی، رب گوجه فرنگی، گوشت، مرغ و ماهی و…» نیست، که نفوذی‌های داخلی و خارجی آدرس غلطی را به مردم القاء می‌کنند، بلکه چون مردم ما فرهنگی، دیندار و دوستدار نظام اسلامی هستند، توجه‌شان بیشتر به توهین به «کرامت»، نادیده گرفتن «حقوق شهروندی» و نیز «تعیین سرنوشت توسط خودشان» توسط بی‌تدبیری مجریان و باند فساد است.

آزاد ارمکی با تأکید بر اینکه چگونه می‌توان جامعه را از خشونتِ مکرر به فردای دوباره دعوت کرد، گفت: طبقه متوسط باید به دموکراسی و مشارکت تن دهد و از آن دفاع کند و در عین حال با مشارکت سیاسی، کاهش نابرابری را دنبال کند و طبقه پایین جامعه را به کنش مدنی برای توسعه دعوت کند. در این صورت است که فعل جمعی رخ می‌دهد.