کد خبر : 215656
انتشار : ۱۴۰۱/۰۹/۱۷ - 13:55
دسته‌بندی : فرهنگی
چاپ

اسفندیار قره باغی «صدای انقلاب» درگذشت

اسفندیار قره‌باغی مشهور به «صدای انقلاب» در سن 79 سالگی به دلیل بیماری در تبریز دار فانی را وداع گفت.

اسفندیار قره باغی «صدای انقلاب» درگذشت

به گزارش سایت خبری مدارا؛ مرحوم قره باغی، متولد اول بهمنماه سال ۱۳۲۲ شمسی در شهر تبریز است و پس از گذراندن دوره اول متوسطه در دبیرستان بدر تهران، به تبریز مراجعت کرد و از سال ۱۳۳۸ وارد هنرستان موسیقی شد.

به نوشته ایسنا، وی در خردادماه سال ۱۳۴۳ شمسی، فارغ التحصیل و به عنوان معلم موسیقی در مدارس کرمانشاه به استخدام وزارت فرهنگ درآمد.

قره باغی، اواخر سال ۱۳۴۷ به تهران، منتقل و در گروه اُپرای تهران مشغول شد و ضمن خوانندگی در گروه کُر اُپرای تهران، پس از گذراندن تحصیلات لازم و بازگشت از ایتالیا، با عنوان سولیست باس اُپرای تهران، نقش های بسیاری را در اجراهای مختلف عهده دار شد.

وی ضمن اینکه گروه های کُر مدارس و چند گروه در دانشگاه را راه اندازی کرد و در گروه کُر فولکلوریک رادیو تلویزیون و گروه کُر ملّی به سرپرستی خانم «اِولین باغچه بان» فعالیت چشمگیری داشت.

آشنائی او با سازهای ترومپت به عنوان ساز تخصّصی و ویلن و پیانو و تدریس این سازها و کوک پیانو نیز باعث تمایز این هنرمند از سایرین شد.

استاد قره باغی در دوران پس از انقلاب، در سازمان صدا و سیما با واحد موسیقی این سازمان همکاری کرد و در زمینه سرودسازی به ویژه سرودهای دفاع مقدّس فعال شد و از جمله اساتید تاثیرگذار در عرصه موسیقی انقلاب بود.

اخبار مرتبط:
خاکسپاری بهرام بیضایی با نوای حسین علیزاده و مناجات خوانی مژده شمسایی
خاکسپاری بهرام بیضایی با نوای حسین علیزاده و مناجات خوانی مژده شمسایی

آیین بدرقه بهرام بیضایی به پایان رسید و این هنرمند و پژوهشگر بزرگ کشورمان در آرامگاه اسکای لاون سانفرانسیسکو به خاک سپرده شد.

در اقدامی غیرمنتظره یک خیابان به نام بازیگر زن مشهور درآمد
در اقدامی غیرمنتظره یک خیابان به نام بازیگر زن مشهور درآمد

همزمان با سی و یکمین سالروز درگذشت رقیه چهره آزاد، بازیگر پیشکسوت ایران که عموم تماشاگران او را با فیلم «مادر» به یاد دارند، خیابانی به نام این هنرمند نامگذاری شد.

احمد مسجد جامعی: بهرام بیضایی ایران را می شناخت
احمد مسجد جامعی: بهرام بیضایی ایران را می شناخت

آقای بیضایی با آنکه در سال‌های اخیر به اضطرار به خارج‌نشینی روی آورد، اما می‌توان او را از ایرانی‌ترین هنرمند این سرزمین دانست. او تنها یک هنرمند نبود؛ چه به‌دلیل وجه پژوهشی، چه تدریس، چه ترجمه، اطلاق متفکر به او سزاوارتر است. وجه برجسته آثار نمایشی او چه در تئاتر، چه در سینما و حتی در نوشتار، عمق نگرش متفاوت‌اش به مسائل است و تسلط توأمان‌اش به ادبیات، تاریخ و فرهنگ به‌گونه‌ای است که موضوع در دستان او همچون موم ورز می‌خورد، شکل می‌گرفت و به‌نفع اندیشه‌اش مصادره می‌شد.

ارسال دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلیه حقوق محفوظ است