یادداشت | سرخوردگي نسلها بعد از اعتراضات اخير
اتفاقي كه در روزهاي اخير به واسه كشته شدن مهسا اميني در ايران افتاد و بازخوردي كه مردم خاصه نسل جوان نسبت به اين رخداد نشان داد بزنگاهي است براي اهل توجه نسبت به اين موضوع كه آخرين بارقه از نسل جديدي كه نمي خواهد منِ دروني اش از بين برود و اين خواهش را با حضور خود در خيابان و فضاي مجازي نشان مي دهد به منصه ظهور گذاشته شده است.
محسن محبی، دانشجوی دکتری آنالیز مسائل سیاسی – مسکو در یادداشتی که در اختیار سایت خبری مدارا قرار داد نوشت: هانا آرانت در رابطه انسان با اجتماع سه نوع تفكيك و دسته بندي را قائل مي شود؛ رابطه اول وضعيتي را تبيين مي كند كه در آن فرد از اجتماع “طرد” مي شود، به هر دليلي كه توانسته باشد “بي توجهي” جمع را نسبت به خود برانگيخته كند. در اين حالت فرد طرد شده تمام تلاش خود را مي كند تا مجددا توجه جامعه اي كه در آن زندگي مي كند را به دست بياورد، در اين ميان حتي توجه منفي براي انسان طرد شده يك دستاورد تلقي مي شود. در نهايت تلاش براي جذب و جلب اين توجه، خودكشي نيز مي تواند يك گزينه رفتاري براي او باشد؛ به نحوي كه با از بين بردن خود، آخرين توجه را نيز بر بيانگيزد.
دومين رابطه اي كه بين انسان و اجتماع دسته بندي مي شود “انفراد” است؛ از جمع فاصله گرفتن خودخواسته اي كه فرد پيش مي گيرد تا بتواند در گفتگوي خود با خود به شناخت بيشتر هستي و آرامش دروني دست پيدا كند. اين وضعيتي است كه عموما توسعه فردي را نتيجه مي دهد و نسبتي با توجه جامعه ندارد و هر زمان كه اراده فرد ايجاب كند به اجتماعي كه در آن زندگي مي كرد باز مي گردد.
سومين دسته از رابطه انسان با اجتماع پيراموني “تنهايي” است. تنهايي در ادبيات نظري تبيين شده، اطلاق به وضعيتي دارد كه در آن فرد، “منِ دروني” خود را از دست مي دهد و نمي تواند ديگر گفتگوي دروني شكل دهد. شناخت و شاناسايي دنياي بيرون همواره در گفتگوي “منِ بيروني” و “منِ دروني” شكل مي گيرد. پرسش من بيروني از من دروني در مقابل سوژه ها و ابژه ها و پاسخ من دروني در مقايسه سوژه با مشابهات قبلي به شناسايي سوژه توسط من بيروني كمك مي كند. مساله جايي بحراني مي شود كه “منِ دروني” وقتي با سوالاتي مكرري از سمت من بيروني مواجه شود كه پاسخي براي آنها نداشته باشد، بودن و لزوم حضورش كم رنگ مي شود و من بيروني اي مي ماند كه با دنيايي ناشناخته روبه رو خواهد شد و براي آنها پاسخي ندارد. من دروني زدوده مي شود و پاسخ هاي من بيروني به محرك هاي محيطي بازتابي و خالي از معنا مي شود. در اين حالت سوژه هاي محيطي براي من بيروني در جايگاه پنجاه پنجاه مي ايستد و لذت، انگيزه و نياز از پاسخ دادن به سوژه ها از بين مي رود و دنيا براي شخص در نقطه اي خنثي از معني مي ايستد. اين حالت كه من دروني كاركردي نداشته باشد و من بيرون نتواند پاسخي براي سوژه ها را دريابد و گفتگويي بين من ها شكل نگيرد را “تنهايي” مي توان نام نهاد.
حكومت هاي توتاليتر با يا شبه توتاليتر با اعمال فشارها، سياست ها و كنش هاي مكرري كه من دروني را با بي پاسخي رو به رو كند، مردم ذيل زعامت خود را به اتم هاي فاقد من دروني تبديل مي كند.
تبعيض ها، دستگيري ها، سركوب ها، شنيده نشدن ها، كشتن ها، حذف حوزه عمومي و ديگر رفتارهايي كه منِ دروني را بي پاسخ مي گذارد، و در اين بي پاسخي، منِ بيروني تنها مي ماند.
اتفاقي كه در روزهاي اخير به واسطه فوت شدن مهسا اميني در ايران افتاد و بازخوردي كه مردم خاصه نسل جوان نسبت به اين رخداد نشان داد بزنگاهي است براي اهل توجه نسبت به اين موضوع كه آخرين بارقه از نسل جديدي كه نمي خواهد منِ دروني اش از بين برود و اين خواهش را با حضور خود در خيابان و فضاي مجازي نشان مي دهد به منصه ظهور گذاشته شده است. اتفاق تلخ اما فرداي آرام شدن نا آرامي ها و حس سرخوردگي عمومي خاصه در نسل جديد است كه به واسطه اين همه سركوب و سوالات پيش آمده جوابي براي چرايي آنها يافت نكرد و من هاي دروني بيشتري از بين خواهد رفت و اين نا اميدي و سرخوردگي و بي آرزو بودن جمعي به قهقراي سكوت و صامت شدن ميل خواهد كرد.
زوال آرزوهاي جمعي، زوال من هاي دروني، تهي شدن افراد از من دروني فعال و در يك كلام تنهايي جمعي بدترين نتيجه اي است كه مي توان از شهريور و مهرماه ١٤٠١ در تاريخ پر فراز و نشيب جمهوري اسلامي ایران به يادگار بماند. توليد نسلي كه هيچ چيزي ديگر برايش جذابيت ندارد و انگيزه هايش در دانشگاه و خيابان سركوب شد و حال به اتم هاي يكسان و من هاي دروني از بين رفته تبديل مي شود.
اخبار مرتبط:
